تاریخ انتشار: ۱۷ تیر ۱۳۹۷
کد خبر: 51520
تعداد بازدید: 104 بازدید

خصوصیات دوست خوب

سوال

سلام از کجا بدونیم که یک رفیقی دوست خوبیه و بدرد میخوره؟؟؟خصوصیات دوست خوب چیه؟؟؟ ممنون از این اپ بسیار بسیار عالی و دست انکارانش!❤

پاسخ

خصوصیات دوست خوب

باسلام خدمت شما کاربر گرامی

ماهم به کاربران فهمیده ای مانند شما افتخار می کنیم.

تربیت در بستر رفاقت

در مورد سوال شما روایات مختلفی داریم که شرایط دوست خوب (خصوصیات دوست خوب) را به ما معرفی می کند که ما به برخی از آن ها اشاره می کنیم ولی قبل از آن خدمت دوست عزیزمان عرض کنیم که شاید رفاقت بیشترین تاثیر را در تربیت انسان دارد. و شاید حتی در بسیاری از موارد تاثیر آن از خانواده هم بیشتر است. ما در بستر رفاقت تربیت می شویم و ممکن است از انسانی به انسان دیگر تبدیل شویم. تا جایی که می فرمایند آدمی به دین دوست خود می باشد. چه بسا افراد زیادی که خانواده بد و زندگی غلطی داشته اند. ولی با انتخاب صحیح دوست مسیر زندگیشان تغییر کرده و به درجات بالایی رسیده اند و حتی به مقام شهادت نائل آمده اند و خیلی ها هم برعکس بوده و شاید همچو پسر نوح با بدان بنشسته و خاندان نبوتشان گم گشته است.

لذا روایات ما تاکید زیادی دارند بر این که در انتخاب دوست دقت زیادی کنیم و برای انتخاب رفیق او را در زمینه هایی امتحان کنیم. از جمله در روایتی این چنین داریم:
امتحان به نماز و نیکی به برادران

دوستان باید دو خصلت داشته باشند

اخْتَبِرُوا إِخْوَانَکُمْ بِخَصْلَتَیْنِ فَإِنْ کَانَتَا فِیهِمْ وَ إِلَّا فَاعْزُبْ ثُمَّ اعْزُبْ ثُمَّ اعْزُبْ مُحَافَظَهٍ عَلَى الصَّلَوَاتِ فِی مَوَاقِیتِهَا وَ الْبِرِّ بِالْإِخْوَانِ فِی الْعُسْرِ وَ الْیُسْرِ
ترجمه :
مفضل بن عمر و یونس بن ظبیان گویند: حضرت صادق علیه السلام فرمود: برادران خود را با دو خصلت آزمایش کنید پس اگر آن دو خصلت در آنها بود خوب است، و گر نه دور شوید، دور شوید، دور شوید: مواظبت او بر نمازهایش در اوقات آن، نیکى به برادران در سختى و گشایش.
در توضیح این روایت شریف در سایت حفظ و نشر آثار مقام معظم رهبری چنین مطلبی آمده است:

«قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع اخْتَبِرُوا إِخْوَانَکُمْ بِخَصْلَتَیْنِ فَإِنْ کَانَتَا فِیهِمْ وَ إِلَّا فَاعْزُبْ ثُمَّ اعْزُبْ ثُمَّ اعْزُبْ مُحَافَظَهٍ عَلَی الصَّلَوَاتِ فِی مَوَاقِیتِهَا وَ الْبِرِّ بِالْإِخْوَانِ فِی الْعُسْرِ وَ الْیُسْر» (کافی ، محمد بن یعقوب کلینی : ج ۲ ص ۶۷۲ ح۷ وسائل الشیعه ،شیخ حر عاملی : ج ۱۲ص ۱۴۸ ،)

فی الکافی، عن الصّادق (علیه‌السّلام):

«اختبروا اخوانکم بخصلتین».

اخوان، منظور مطلق معاشرین، علی‌الظاهر نیست. یعنی آن کسانی که میخواهید به عنوان برادران خود و افرادی که با آنها صداقت دارید، افراد نزدیک، کسانی را که به این عنوان میخواهید انتخاب کنید، این دو صفت را در آنها حتماً ملاحظه کنید. «فان کانتا فیهم»؛ اگر این دو صفت در آنها بود، چه بهتر؛ «و الّا فاعزب ثم اعزب ثم اعزب». عَزَبَ یعنی فاصله گرفتن، از آنها رو پوشاندن. [مثل] «لایعزب عنه مثقال ذرّه»(۲) که در قرآن کریم هست. دوری کنید از آنها. از آنها رو بپوشانید و دوری کنید.

این دو صفت چیست؟

۱:نماز اول وقت

«محافظه علی الصّلوات فی مواقیتها». یکی این [که محافظ نماز باشند]. در مواقیت، لابد مراد مواقیت فضیلت است؛ و الّا مطلق مواقیت اگر مورد نظر باشد، ولو آخر وقت، اینکه خب، اگر کسی نکند این کار را، فاسق است. میخواهند بفرمایند که اهل نماز در وقت خود باشد، یعنی وقت فضیلت. مرحوم آقای بهجت (رضوان اللَّه علیه) -[که] مکرر این را از ایشان ما شنیدیم، هم خودمان شنیدیم، هم بالواسطه دیگران هم نقل کردند- میگفتند استادشان – علی‌الظّاهر مرحوم آقای قاضی مثلاً – به ایشان گفتند:

اگر کسی نماز اول وقت را مراقبت بکند، من ضامنم برای نجات او، یا برای مثلاً رسیدن او به درجات بالا؛ یک همچین تعبیری. بنده یک وقت از ایشان پرسیدم که لابد نماز خوب دیگر؟ گفتند: خب، بله؛ نماز درست و حسابیِ با توجه، در اول وقت. اگر این را کسی مراعات بکند، این خودش یک عاملی است که انسان را عروج میدهد و به مراتب بالای توحیدی میرساند. یکی این.

۲:نیکی به برادران در سختی و آسایش

«و البرّ فی الاخوان فی العسر و الیسر». صفت دوم هم یک صفت اجتماعی است. اوّلی صفت فردی بود، بینه و بین اللَّه بود؛ این دومی بینه و بین النّاس است.

کسی باشد که صفتش این باشد، که به برادرانش نیکی میکند؛ هم در عسر، هم در یسر. حالا این عسر و یسر، چه عسر و یسر خود انسان، ولو در عسر هم باشد، سختی هم باشد، بالاخره کمک میکند؛ حالا تنگدستی دارد، مالی ندارد که کمک بکند، اما میتواند تسلا بدهد، با زبان کمک کند، با آبرو کمک کند؛ هم ممکن است مراد عسر و یسر خود این کمک کننده باشد، هم عسر و یسر آن کمک شونده باشد؛  چون بعضی‌ها هستند، به انسان حاضرند کمک کنند، وقتی که حال انسان خوب است؛ وقتی اقبال به سمت کسی هست، حاضرند به او کمک کنند؛ محبت میکنند، کمک میکنند؛ به مجرد اینکه اقبال از او رو برگرداند، اینها هم رو برمیگردانند.

بله، وقتی که اقبال از او ادبار کرد، اینها هم ادبار میکنند. نه، اینجور نباشد؛ در همه‌ی حالاتِ برادرش به او کمک کند و نیکی کند.

هم چنین روایات ما را از رفاقت با انسان شرور، رباخوار و… نهی شده است.

در باب امتحان رفیق و دوست روایات دیگری نیز داریم که شما را به خواندن آن ها توصیه می کنیم.

هم چنین نکته مهمی که ما باید در اینجا عنوان کنیم بحث تاثیر گذاری و تاثیر پذیری در آداب معاشرت با دیگران است. انسان از محیط اطراف خود تاثیر می پذیرد. گاهی انسان با ارتباط گرفتن با شخصی موجب هدایت و نمازخوان شدن او می شود و گاهی برعکس است که شخص باید در شرایط مختلف با احتیاط کامل تصمیم درست بگیرد.

موفق و مؤید باشید.

رفتن به بالا